با شتاب گرفتن روند خودکارسازی در کشاورزی، حضور تراکتورها و ماشین‌های کشاورزی که به‌صورت نیمه‌خودکار یا کاملاً خودمختار کار می‌کنند؛ در مزارع رایج می‌شود. در این میان، پرسشی بنیادین درباره ایمنی مطرح می شود: چگونه می‌توان اطمینان حاصل کرد که این ماشین‌ها بدون نظارت مستقیم انسان، خطری برای اپراتورها، رهگذران و محیط زیست ایجاد نمی‌کنند؟ استاندارد بین‌المللی «ISO 18497» دقیقاً برای پاسخ به همین پرسش طراحی شده است.

کشاورزی متعارف در یک دوراهی قرار گرفته است:از یک سو، مصرف‌کنندگان بیش از پیش به روش‌های پایدار کشاورزی توجه نشان می‌دهند و از سوی دیگر، استفاده از آفت‌کش‌ها و کودهای شیمیایی پیامدهای جدی برای خاک به همراه دارد. اما کشاورزان چگونه می‌توانند بازده اقتصادی و روش‌های کشاورزی زیست‌محیطی را با یکدیگر آشتی دهند؟ ربات‌های کشاورزی خودمختار به عنوان راه‌حلی امیدبخش در این زمینه شناخته می‌شوند.شرکت‌های نوپایی مانند «هوشمند صنعت آریا ایرانی» یا«پیکسل‌فارمینگ روباتیکس هلندی»   در حال توسعه سیستم‌هایی هستند که پتانسیل تغییر بلندمدت کشاورزی را دارند.یکی از کلیدهای موفقیت جهانی این فناوری، یک سیستم انرژی هوشمند است که متناسب با کاربردهای کشاورزی طراحی شده باشد.